Geboorteverhaal Nimmke

Dag lieve meid,

Nu je ondertussen al 12 dagen oud bent, wordt het hoogtijd
om je geboorteverhaal op te schrijven.

Je uitgerekende datum was voorzien op 22 maart 2012, maar
iedereen dacht dat ik die datum nooit zou halen. Mama zou namelijk blijven
werken tot aan 39 weken en met een drukke peuterbroer, zou je wel eens kunnen
beslissen om vroeger te komen. Maar jij dacht er blijkbaar helemaal anders
over.

Toen 22 maart naderde begon iedereen dan ook steeds maar te
vragen of ik al iets voelde, of er al iets veranderde, maar volgens de
gynaecoloog kon het voor elk moment zijn, maar het kon ook wel nog wat langer duren.

22 maart ging voorbij en het weekend erop hebben mama en
papa alle registers opengetrokken om schot in de zaak te brengen. Maar jij had
het veel te gezellig bij mama en bleef toch maar zitten.

Op maandag 26 maart hadden mama en papa terug een afspraak
bij de gynaecoloog. Daar werd er een beslissing genomen waar mama het toch een
beetje moeilijk mee had. Je broer was namelijk met een spoedkeizersnede geboren.
Dit zorgde ervoor dat ik niet langer dan 1 week over de uitgerekende datum
mocht gaan en dat ze daarna terug een keizersnede zou krijgen. Mama keek echter
al heel de zwangerschap ernaar uit om op een natuurlijke manier te bevallen.

Die maandag werd er dus beslist dat je ten laatste op 30
maart geboren zou worden met een keizersnede als je zelf geen aanstalten maakte
om spontaan te komen.

Donderdag 29 maart
2012:

De laatste dag dat mama met een dikke buik zou rondlopen.
Het stond vast. Morgen zouden mama en papa je eindelijk kunnen knuffelen. Wat
verlangden we naar dat moment. Maar tegelijk leek het zo onwerkelijk.

Ik had er me bij neergelegd dat het terug een keizersnede
zou worden. Voor de operatie op zich had ik geen angst, maar ik zag vooral het
herstel nadien niet zitten. Vandaag moest ik ook even naar het ziekenhuis op
voorcontrole. De hele dag was ik al druk in de weer om alles voor te bereiden. We
zouden nu eenmaal langer in het ziekenhuis moeten blijven en de plannen voor
het poliklinisch te bevallen moeten opbergen.

Om 16u kwam ik aan aan de materniteit in het ziekenhuis. Na
de nodige documenten te hebben ingevulde bracht een vroedvrouw me naar de kamer
waar we samen onze eerste dagen zouden beleven. Na een tijdje kwam de
vroedvrouw terug om wat bloed af te nemen en de bloeddruk te meten. Daarna
moest ik nog een halfuurtje aan de monitor liggen om jouw hartje te
controleren.

Terwijl ik aan de monitor lag, keek ik even naar de tv. Af
en toe begon ik een harde buik te krijgen die af en toe wel pijnlijk werd. Voor
de lol begon ik ze even te timen en in de drie kwartier dat ik daar heb
gelegen, had ik toch wel een stuk of 8 harde buiken die af en toe wel
pijnlijker werden. Maar omdat dit gerust voorweeën konden zijn, meldde ik het
niet aan de vroedvrouw en ging naar huis.

Tijdens de autorit van het ziekenhuis naar huis kreeg ik
toch nog af en toe een harde buik die zo pijnlijk werd dat ik ze moest
wegpuffen. Stiekem hoopte ik dat het zou doorzetten en toch nog natuurlijk zou
kunnen bevallen.

Eenmaal thuisgekomen ging ik onmiddellijk terug verder met
de koffers te pakken en nog vlug wat was op te plooien. De harde pijnlijke
buiken bleven komen, maar ik wou ze nog niet timen aangezien ik wel aanvoelde
dat deze nog heel onregelmatig kwamen.

Rond 19u was alles rond en kon ik in de zetel gaan zitten.
De harde buiken bleven komen en werden steeds pijnlijker. Nu begon ik wel te
beseffen dat dit echte weeën waren. Met behulp van een applicatie op m’n gsm
begon ik ze te timen. Een echte regelmaat zat er nog altijd niet in. Soms zaten
er maar 3 minuten tussen en soms 8 minuten. Papa vroeg steeds of we de
vroedvrouw nog niet moesten opbellen, maar ik wou nog even afwachten.
Ondertussen stopten we grote broer nog in bed, want het zou vroeg dag worden.

Om 21u besliste ik dat papa de vroedvrouw mocht opbellen en
rond 21u45 belde Mia aan. Mia hielp wat met het timen en constateerde dat de
weeën van intensiteit afwisselden. Dit kwam voornamelijk doordat jij, kleine
meid, heel veel bewoog. En telkens wanneer een wee zich aanbood en jij bewoog
trok deze terug weg. Je stampte ook soms enorm hard, waardoor ik meer pijn had
van je gestamp tussen de weeën dan van de weeën zelf. Maar zolang je veel
bewoog was dit ook een teken dat je het nog goed deed in mijn buik.

Om 22u20 wou ik wel eens weten of die paar uren arbeid al
iets hadden opgeleverd. Bij het toucheren bleek dat de baarmoederhals nog naar
achteren lag. Hij was nog maar voor 1/3 verstreken en ik had zon kleine 2 cm
opening. Er was dus jammer genoeg nog niet veel gebeurd. Het beloofde dus weer
een lange bevalling te worden.

Mia besloot om nog even naar huis te gaan en we mochten
terug bellen als het allemaal wat intenser en regelmatiger werd.

Vrijdag 30 maart 2012:

Rond middernacht besloot ook papa nog even in bed te
kruipen. Ik vond dit best wel OK en bleef zelf in de zetel zitten om de weeën
op te vangen. Door de rust in huis werden de weeën wat intensiever, maar wel
nog steeds onregelmatig. Soms maar 2 minuten en soms toch wel een 12 minuten.
Maar hoe langer ze wegbleven hoe intensiever ze terugkeerden. Soms werden ze
ook heel erg moeilijk om op te vangen en begon ik er bij te schreeuwen. Rond 2u
besloot ik om het bad te laten vollopen in de hoop de weeën daar beter te
kunnen opvangen. Maar het bad vond ik niet echt aangenaam. En de pijn bleef
even intensief. Na een halfuurtje kroop ik dan ook maar terug in de zetel. Rond
4u kon ik de pijn niet meer aan en wekte ik papa om Mia terug op te bellen. Rond
4u30 stond Mia weer voor de deur en ze merkte duidelijk dat de weeën heel
intensief waren, maar nog steeds erg onregelmatig. Bij het toucheren
constateerde ze dat de baarmoederhals volledig was verstreken en er zo’n 4 cm
opening was. Het maakte dus niet veel uit dat de weeën onregelmatig kwamen. Ze
deden wel hun werk.

Aangezien de rit naar het ziekenhuis toch wel een tijdje
duurde en we grote broer nog bij oma moesten afzetten, besloot ik om al te
vertrekken. De pijn begon ook steeds minder opvangbaar te worden en de
gedachten aan een epidurale kwam steeds boven. Na een halfuurtje was broer
wakker gemaakt en aangekleed en klaar om te vertrekken

Tijdens de rit naar het ziekenhuis kwamen er ook steeds
pijnlijkere weeën die nog pijnlijker werden door de hobbelige wegen.

Iets voor 6 uur kwamen we aan op het verloskwartier. Ze
hadden het bed uit de kamer op de materniteit klaargezet. Ik mocht op bed gaan
liggen en moest eerst even aan de monitor. Daar maakte ik geen probleem van. Ik
was ontzettend moe en uitgeput dus een warm bedje was zeker welkom. Aangezien
er een keizersnede was gepland moest ik toch voor alle zekerheid een baxter hebben.
Mia kwam ook nog even afscheid nemen.

De monitor gaf je hartslag en de weeën duidelijk weer. En
wanneer de cijfers die de weeën registreerden omhoog gingen, zette ik me schrap
om hem op te vangen. Dit werd steeds moeilijker en pijnlijker. Ik was volledig
uitgeput. Rond 8u kon ik niet meer en vroeg de vroedvrouw om even te kijken of
er al vorderingen waren gemaakt. Jammer genoeg was er nog niet veel veranderd
en had ik nog steeds maar een kleine 5 cm opening.

De bevalling van je broer begon me steeds parten te spelen.
Het verliep bijna op dezelfde manier en de angst voor de spoedkeizersnede kwam
terug boven. De monitor registreerde soms ook een zwakker hartslag tijdens een
wee.

 Ik wou de natuur zijn
gang laten gaan, maar op deze uitgeputte manier lukte het niet. Ik wou wat rust
en besloot om een epidurale te nemen. Deze beslissing zorgde voor een
opluchting.

Het duurde echter nog meer dan 3 kwartier voordat de anesthesist
voor de epidurale er was. Ondertussen had ik ook al een assistent van de
gynaecoloog ontmoet die normaal gezien mijn keizersnede zou hebben gedaan.

De epidurale was echt een geschenk. Ik kon eindelijk wat op
adem komen en de monitor gaf steeds regelmatigere en intensievere weeën weer. Dit
had ik dus nodig. Slapen zat er wel niet in, want om de 20 minuten kwam de vroedvrouw
met een stagiair binnen om me te draaien.

Rond 10u kwam een andere assistent van de gynaecoloog langs
om te zien hoever het al stond. Hij constateerde al 7cm ontsluiting, maar je
zat nog redelijk hoog. Aangezien ze je hartslag nauwkeurig in de haten wilden
houden, moesten ze de vliezen breken om een elektrode op je hoofdje te plaatsen.
Na het breken voelde ik me letterlijk leeglopen en na de volgende wee voelde ik
iets meekomen. Papa keek even en zag de slijmprop liggen in een plas
vruchtwater. Papa drukte op de knop en de vroedvrouwen kwamen onmiddellijk om
een heel deel van het bed te verversen.

Rond 11u kwamen ze terug om de vooruitgang te bekijken. Ik dacht
dat we nu wel rond de 8 cm zouden zitten, maar wat een opluchting toen de
vroedvrouwen vertelden dat ik een volledige ontsluiting had. Aangezien ik enkel
de druk van de persweeën voelde, maar niet de drang om te persen, wouden de
vroedvrouwen nog een halfuurtje afwachten. Je zat namelijk nog wat hoog en zo
hadden ze de tijd om alles klaar te zetten in de verloskamer.

Maar na een 20-tal minuutjes waren ze er al terug. Ik mocht
een paar keer persen. Na een paar instructies te geven wachtten we de volgende
perswee af. Ik kon heel goed de druk voelen en gaf alle kracht tijdens die
eerste persweeën. Na zo’n 3 persweeën te hebben weggeperst op de arbeidskamer
werd ik naar de verloskamer gebracht. Eenmaal ik op de verlostafel lag, mocht ik
nog eens meepersen tot je bijna klaar zat om geboren te worden. De gynaecoloog
stond op punt om naar huis te gaan voor zijn lunch, maar werd er nog snel
bijgeroepen. Eenmaal hij klaar stond, mocht ik terug meepersen en na 2 keer te
persen was je hoofdje al geboren. Nog 2 keer persen en je lag bij mama op de
buik.

Ik was helemaal ondersteboven en kon niet stoppen met over
je wang te wrijven en je te aaien. Dit lief klein meisje was het wachten zo
waard. In eerste instantie leek je erg op je broer.

Nu moest je placenta nog geboren worden. Papa mocht je
navelstreng doorknippen en met jou naar het verzorgingsgedeelte gaan.

Ondertussen was de vroedvrouw heel hard op mijn buik aan het
duwen en het draaien. Daar kon ik niet goed tegen en ik voelde me helemaal wit
trekken. Na een 5 minuutjes kwam de placenta los en stopte de vroedvrouw met
duwen. Geen seconde te laat, want ik draaide bijna weg. De vroedvrouw deed vlug
wat medicatie in mijn baxter en snel werd het terug wat beter.

Ik had blijkbaar veel bloed verloren en de combinatie met
bijna 24 uur niets meer te hebben gegeten en het grote slaaptekort zorgde
ervoor dat ik bijna wegdraaide. Maar niets kon tegen het gelukzalige gevoel op.
Mama’s kleine meid was geboren en dat op de valreep door een natuurlijke
bevalling. Het genieten met mijn kleine meid kon beginnen.